महेश यादव उर्फ (प्रेम यादव)
चार दिनकाे जिन्दगी जिउँदै सार भएछ ।
आमा बुबा बिनाकाे याे जिन्दगी धर्तिमा भार भएको छ ।
लाैन हेर याे मेराे पापी मन आमा बुबाकाे नाम भजिदै जिन्दगी जीवन हरदम भएको छ।
चिन्ता र तनावमा डुबेर मायामा बाधिन जनाजान गरेछ ।
आमा बुबा बाेलि देउ लाैन मेराे पापी मन बिश्वासकाे ढाेका खाेलिदेउ ।
सम्बन्ध र बिश्वास बाेकेकाे, जीव र ढाढकाे थैला जस्तै भएछ ।
याे जिन्दगी केमा भुल्ने कुनै गन्तव्य थाह नै रहेछ ।
आमा बुबा बिनाकाे जिन्दगी मैलाे भएको छ । गन्तव्यकाे खाेजिमा कति डुले मनमा आश लिई जस्तो मात्र रैछ ।
आमा बुबा स्वर्ग बाँस भएपछि एक्लो जिन्दगी उदास भएको छ ।
आफु दुखि र भाेखाे बसेपनि अरुलाई सुखि र खुसी भएको देख्न मन लागेकाे छ ।
काम गरेर पैसा कमाउन कहिले पनि मन लागेन, समाज सेवा गरेर अरुलाई खुसी दिने भाग्यले सिकाई दियो ।
खुसि र सुखि भएको देखाउन बाहिरि एउटा रुप धेरै समाजकाे रित हेरि भित्र भित्रै टुटेकाे मनलाई छुपाई दिए ।
आमा बुबा नभएपछि मर्न मन लाएकाे छ ।
चार दिनकाे जिन्दगी कसरी जीव भन्ने साेच हराएको छ ।
घर नै पहिलाे देवताकाे मन्दिर भएको कुरा पहिलै नै बिर्सिसके, समाजकाे रित हेर्दा हेर्दै आमा र बुबाकाे माया लाई गुमाएर, भ्रमकाे दुनियाँ रम्दै रहे ।
आमा बुबाकाे आचलमा रहि सत्य र ईमानदार बन्न पाईन । सबै पीडा मनमा लुकाएरपनि बाहिर समाजमा भिज्न बाकी नै रहेछ ।
शान्ति मनमा प्राप्त गर्न बाकी नै रहेको छ । आमा बुबाले आफु मरेर गएपनि मलाई चार दिनकाे जिन्दगी जीवन सिकाएर गए ।
सायद कर्मा नै केही खाेट थियो त्यसैले आमा बुबा जिन्दगीमा माया पाउन केही अवशेष बाकी न रहेछ ।
आफु गल्ती नगरे पनि अरुकाे झटाराे खानु परेछ ।
अरुले जिन्दगी जीवन गल्ती गरे पनि हावाले उडाएकाे देखिन ।
आफु जति राम्राे गरेपनि झुटो ईज्जत् पनि पाउन सकेकाे थिएन ।
सधै खुसि रहेर पनि अरुलाई पिडामा खुसि भएको देख्न सकेन पछि गएर बुझे यस्तो पाे रहेछ जिन्दगी ।
जिन्दगी मा कहिले खुसि त कहिले पीडा छ ।
दुनियाँ पनि जिन्दगीमा फरक भएको छ । मान्छेले पनि मान्छेलाई चिन्न गाह्राे बनायाे याे चार दिनकाे जिन्दगीले साला मरेर गए पनि बाँच्न कसरी सकिन्छ भन्ने सिकाएन याे चार दिनकाे जिन्दगीले, यस्तो पाे जिन्दगी रहेको छ ।
